Συμπυκνωμένη Κύπρος

Σε ένα παράλληλον σύμπαν (που λαλεί τζι ένας φίλος), ούλλοι οι Κυπραίοι είμαστε σαν τον Χαράλαμπο Δημοσθένους. Είμαστε γεωργοί, ποιητές, μουσικοί, λάτρεις της ζωής. Στο δικό μας σύμπαν είμαστε τούτοι που είμαστε...ανέμπνευστοι, άμουσοι, αππωμένοι, διεφθαρμένοι μιζαδόροι...

Ο Χαράλαμπος Δημοσθένους ήταν ένας άνθρωπος ποίημα. Έκαμε την ζωή του τέχνη. Εγεννήθηκε στην Κοντέα Αμμοχώστου στις 11 Απριλίου το 1917. Ήταν γεωργός, ψάλτης, λαϊκός ποιητής, τραγουδιστής, έκαμνεν τζι έπαιζε το πιθκιάβλι.

Άμα στερηθώ την έμπνευση, βλέπω τις Παδκιές της Αφροδίτης. Εν το ντοκιμαντέρ του Πανίκκου Χρυσάνθου για τον Χαράλαμπο Δημοσθένους.

Ο Χαράλαμπος  έχασεν έναν που τους 6 γιούδες του, την ημέρα της εισβολής. Ο Αντώνης του ήταν ένας λεβέντης. Ο καλλύττερος μαθητής, αθλητής, έπαιζε πιθκιάβλιν τζαι βκιολίν τζαι είχεν ήθος. Τζείνην την ημέραν 20 του Ιούλη, απολύετουν που τον στρατόν τζαι την επόμενη εβδομάδα θα έφευκε για το Λονδίνο για σπουδές. Επήε να πιάει το απολυτήριό του αλλά εστείλαν τον στην Κερύνεια να ανακόψει τους Τούρκους. Έφαεν σφαίρα τζι επέθανεν επιτόπου.

Με τον γνωστό λαϊκό μας ποιητήν, Παύλο Λιασίδη, ήταν αχώριστοι φίλοι που πολλά χρόνια πριν. Ο Χαράλαμπος που την Κοντέα, ο Παύλος που την γειτονική Λύση. 

Εβρεθήκαν πρόσφυγες τζαι χαροκαμένοι στην πόλη της Λάρνακας, αλλά εχάσαν ο ένας τα ίχνη του άλλου. Μιαν ημέρα όπως επερπατούσαν στις φοινικούες εβρεθήκαν. Αφού αγκαλιαστήκαν τζι εκλάψαν κάμποσο, εκαταφέραν την επόμενη μέρα να μιλήσουν. Αφού είπαν διάφορα μιαν μέρα λαλεί του ο Χαράλαμπος, "αφού εν εφέραμεν φωτογραφίες, εμείναν ούλλες ποτζεί, πάμε να φωτογραφιστούμεν;". Τζι επήαν.

Επήαν στον φωτογράφον τζι αφού επιάσαν τις φωτογραφίες, ο Χαράλαμπος έγραψε πάνω σε μιαν το ακόλουθο ποίημα τζι έδωκέ την του Λιασίδη:

Θκυο πρόσφυγες παλιόφιλοι

στην Σκάλαν ευρεθήκαν.

Αφού ήπασιν τα πάθη τους

τζι εκλαμουριστήκαν,

στον φωτογράφον ύστερα

εφωτογραφιστήκαν.

Ο Παύλος είπεν "όι, θέλω τζι εγιώ να γράψω κάτι". Την άλλη μέρα επήρεν του Χαράλαμπου τη φωτογραφία με το δικό του κομμάτι. Τζείνον που έγραψεν πιστεύκω, πρέπει ναν ένα που τα σπουδαιότερα κομμάτια της κυπριακής λογοτεχνίας. Τόσο πυκνό τζαι βαθειά φιλοσοφικό τζαι άρτιο αισθητικά ποίημα...:

Στην ξενιδκιάν άμα 'ρτωθείς τζαι δεις χωρκού σου σιύλλον,

παίρνεις τον πως εν άντζελος,

τζαι πόσο μάλλον φίλον, 
όπως τζαι τον Χαράλαμπον, π' αμούστακα κοπέλια, 
τζαι να βρεθούμεν άξιππα μεσ' της σκλαβκιάς τα ττέλια.

Επήαμεν ολόισια τζ' οι θκυο στον φωτογράφον, 
να φκάλει τα κουάτρα μας,

πριν πάμε εις τον τάφον,

να μας θωρούν να σιέρουνται, παιθκιά μας τζ' αγγονούθκια,

πως ήμαστεν τζαι ποιητές τζι εφκάλλαμεν τραούθκια.

Σημειώστε πως ο Δημοσθένους ανεγνώριζε την ανωτερότητα του Λιασίδη ως ποιητήν τζαι τον εθαύμαζεν. Ο Λιασίδης πέθανε στα 84 του στο συνοικισμό Τσιακκιλερή το 1985 τζαι ο Δημοσθένους το 2011 στα Μανδριά της Πάφου σε ηλικία 94 ετών.

Κάμνω (τα) σαλάτα

Φέτος, έσπειρα δεκάδες σπόρους φύρδην μίγδην. Αντί να βάλλω έναν έναν σπορούιν σε θήκες τζαι μετά να μεταφυτεύκω, ήβρα πιο εύκολη λύση. Εν πείραμα τζιόλας αλλά δικαιολογίες, εν θέμα χαρακτήρα. Βαρκούμαι την τάξη τζαι την πειθαρχία, δυσκολεύκουν με πολλά.

Επίσης εν μου αρέσκει το πολλύν το καλόπιασμα του στιλ "βάλλω σε μόνο σου σπορούι μου τζαι ποτίζω σε καλά, γίνε μεγάλο τζαι τρανό". Όι! "Μαζί με τους άλλους σπόρους πυκνά πυκνά θα μεγαλώσεις". Καλλύττερα πολλοί τζαι αδύνατοι παρά 10 τζαι να δρατζιάσουν. Αλλά οι πολλοί μαζί δεν είναι αδύνατοι τελικά.. 

Δέτε τους, εκάμαν δάσος που ρόκκες, δάσος που μαρούλλια, ρεπάνια, μαϊτανούς, κόλιαντρους, λάχανα, καρρόττα, πατάτες, σκόρτοι τζαι συμβιώνουν μια χαρά.

δάσος μαρουλιών

δάσος κότσιηνων μαρουλιών

Κόφκω κόφκω τζι εν σαν να μεν έκοψα. Κόφκω μερικά φυλλούθκια μαρούλλι που το ένα τζαι μερικά που άλλο. Με λλίους σπόρους μαρουλιού θα φάω πολλές σαλάτες. Την ώρα που θέλω τζαι όση θέλω. Αν πιάσω έναν μάρουλλον που τη φρουταρία θα φάω μια φορά τζαι ο υπόλοιπος θα σαπίσει στο ψυγείο σε μιαν πλαστικήν τσέντα.

τα σπανάσια που αρκέψαν να παίρνουν τα πάνω τους

νεκατωμένα τζαι αρωματικά, δαμέ κυπριακή μέντα

το έμπειρο μάτι θωρεί να συμβιώνουν παντζάρκα, βασιλιτζιοί, σπανάσια, κρεμμύθκια, κόλιαντροι...

άτε πάμεν έσσω!

Σαν ιεροτελεστία κόφκω προσεκτικά φυλλαράκια μαρουλιού, ρόκκας, κρεμμύθκια, κόλιαντρο, βασιλικό, σπανάσιη, φύλλα που ππαντζιάρι, κάρδαμο τζαι βάλλω τα μεσ΄ το φυγόκεντρο (όι ότι θέλουν πλύμμα).

10 ευρώ μόνον ΙΚΕΑ αλλά πολλά χρήσιμο!

τζαι ξινό ρόδι, γιόρκιν...

τζαι ποξαμάθκια κριθθαρένα που την Κρήτη, τζαι τυρί παρμεζάνα ιταλικό

Προσθέτω ρόδι γιόρκι, αλλά τζαι τυρί, λάδιν ελληνικό (παρόλο που έχουμεν ελιές το ελληνικό εν ασύγκριτο), ξύδι βαλσάμικο τζαι ποξαμάθκια που τα γοράζουμε. Η πλήρης αυτάρκεια εν όνειρο απατηλό αλλά τελικά τζαι υπερτιμημένο. Γίνεται να τα κάμνεις ούλλα μόνος σου; Τζαι τι αξίαν έσιει; Πώς θα μοιραστείς; Πώς θα γεφτείς το άγνωστο;

τζαι ελιόλαδο τζαι  ξίδι βαλσάμικο με μέλι που στερεάν Ελλάδα

Τον τελευταίον τζαιρόν έτυχε να εμπλακώ σε διάφορες συζητήσεις διαδικτυακές κυρίως, όπου ο καθένας φκάλλει ούλλον του τον ρατσισμό, για το ποια εν τα καλλύττερα, να μιλάς τα κυπριακά ή τα ελληνικά, οι monsieur doumani ξα τα παραδοσιακά τραούθκια, η αθεΐα ξα να πιστεύκεις τζαι άλλα παρόμοια. Πρέπει με το ζόρι να ταχτούμε σε μιαν ομάδα για να ΄χουμεν φίλους τζαι αντιπάλους. Εγιώ αρνούμαι. Εν γίνεται δηλαδή να μεν νιώθω με κυπραίος, με έλληνας, με ευρωπαίος, με θρήσκος, με άθεος, με χωραϊτης, με χωρκάτης αλλά να είμαι λλίο που ούλλα; 

Σκέφτου το, γίνε σαλάτα!