Το περβόλιν της χαρακτικής

Τα κατάξερα τοπία του τόπου μας έρκουνται σε αντίθεση με τα καταπράσινα περβόλια που θα συναντήσετε άμα τον διασχίσετε. Έχουν μούχτιν σύκα τζαι σταφύλια, ούλλα δροσερά τζαι ζουμερά ενώ εν άποτα. Πρέπει όμως νε περπατήσετε στους ξερότοπους, να πυρώσετε, να δρώσετε για να έβρετε γεύσεις τζαι οσσιόν τζαι να τα εκτιμήσετε.

Ένα τέτοιον περβόλι είχα την τύχη να απολαύσω τούτες τις ημέρες στην γειτονική μου Σσια (που επήρεν το όνομάν της που την οσσιά που της κάμουν δέντρα τζαι βουνά). 

Ο Χαμπής ο Χαράκτης τζαι η παρέα του πάσιν όπου τους φωνάξουν τζαι δείχνουν του κόσμου την τέχνη της χαρακτικής. Τα μαθήματα εν δωρεάν, γοράζεις μόνο τα υλικά σου. Οι άνθρωποι εν ήρωες...

Εν μαγεία τζαι πόρωση η χαρακτική. Προτιμώ παρά να περιγράφω, να δείτε τις φωτογραφίες που έφκαλα. 

Μόνο κάτι τελευταίο. Ερώτησα τον Χαμπή πώς γίνεται τόσοι άσχετοι με την τέχνη να κάμνουν τόσο σπουδαία πράματα. Η απάντηση ήταν, "εν τους εδόθηκε ξανά η ευκαιρία να δημιουργήσουν". 

εχάραξε τον πατέραν του...

το δέντρον άνθρωπος με ρίζες

playmobil Da Vinci

ο Χαμπής διδάσκει την κόρη μου πώς να χαράσσει μόνη της, σκεφτείτε ότι ένας παγκόσμια καταξιωμένος χαράκτης ασχολείται με μιαν πεντάχρονη που τον αποκαλεί Χαμπή.

εμένα εν τούτος που με εμπνέει πιο πολλά που ούλλους, Ο Στέλιος!

χρώματα που συγκινούν, εγίναμε ούλλοι παιδιά...

...απόδειξη που τούτο εν μεγάλος που το κάμνει

η μεγάλη κόρη χαράσσει τον πάπιον της

εγιώ εχάραξα μιαν σκαλιφούρτα

προς τιμή της Σσιας!

η Περσεφόνη μας που την μεγάλη κόρη

ο νέος μου φίλος Νίκολας που τα Λονδίνα

μαγεία είπαμε...

Περί δασκαλιτζιής

Η δασκαλιτζιή εν πολλά σπουδαία δουλειά. Τζαι όι μόνο για τις διακοπές. Που τα πέρσι δουλεύκω στο σχολείο του χωρκού που εμεγάλωσα. Τις πρώτες μέρες εδιερωτούμουν γιατί να μεν νιώθω κάποια συγκίνηση ή δέος που μου συμβαίνει τούτο το πράμα. Επήρε μου καιρό να καταλάβω πως εν επειδή το σημερινό σχολείο υστερεί πολλά που το σχολείο που ήμουν μαθητής. Σαν ναν άλλο σχολείο. Τζαι δεν το λαλώ με συναισθηματισμό, εν αντικειμενική διαπίστωση. Το σημερινό έσιει λιγότερο πράσινο, πιο πολλύ γκρίζο πλακόστρωτο, εν έσιει ξύλινα πατώματα ούτε τζεραμίθκια, εν ασυντήρητο, εππέσαν οι σουβάδες, εν έσιει παγκάκια να κάτσουν τα κοπελλούθκια, έσιει λυόμενες αίθουσες που στάσσουν τζαι βρωμούν μούχλα τζαι πολλά άλλα της σύγχρονης κυπριακής πραγματικότητας...

Τα κοπελλούθκια όμως εν όπως ήμασταν εμείς. Τζαι αν κρίνω που τους φετινούς μου μαθητές της τρίτης εν τζαι πιο καλοί που μας. Εν πιο ευγενικοί, έχουν χιούμορ, έχουν γνώσεις, άποψη, επιχειρήματα, έννεν αππωμένοι. Εσυγκινήσαν με πολλές φορές γιατί ενώ σπίτι τους κάποιοι επερνούσαν τραγωδίες, στο σχολείο εν μου εδίναν μισήν αφορμή να τους λυπηθώ ή να τους αντιμετωπίσω διαφορετικά που τους υπόλοιπους. Τζαι τα διαλείμματα επαίζαν ούλλοι μαζί τζι εθέλαν με τζαι μένα μαζί τους. Τζαι άμα με θωρούν στον δρόμο το δείλις σηκώνουν το σιέρι τους που πολλά μακριά να σιερετίσουν τζι εγώ παίζω τους την πουρού. Τόσην αγάπη που τόσα πλάσματα εν ένιωσα ξανά.

Εν οι ήρωές μου. Ο λεβέντης που ήταν στην κηδεία του πατέρα του το απόγευμα τζαι το άλλο πρωί ήρτε σχολείο με τα μαθήματά του καμούμενα τζαι ήταν ο καλλύττερος στην τάξη. Η κορού που ζει σε ένα σπίτι που θρηνεί τον πρόσφατο χαμό του αδελφού της αλλά εν υπόδειγμα χαρακτήρα τζαι βοηθά άλλους. Η άλλη κορού που έσιει τον πατέρα με εγκεφαλικό αλλά η φατσούα της λάμπει που χαρά τζαι η αγκαλιά της χωρεί ούλλον τον κόσμο. Το σχολείον εν ζωή!

Μα γίνουνται έτσι πράματα, θα σκέφτεστε, περιπαίζει μας τούτος! Γίνουνται, ναι, αλλά εν θα τα δείτε στην τηλεόραση ή στις εφημερίδες. Τζιαμέ θα δείτε τους μίζερους που καθορίζουν τις τύχες τούτων των κοπελλουθκιών.

Αγάπη λοιπόν, τούτη εν η απάντηση. Όπως την αγάπη που έδειξε έναν πουλλί σε μια τριανταφυλιά που εν άθθιζε πριν σ' ένα παραμύθι της Όλγας Ρουβήμ. Το βίντεο που έκαμα εν για να την ευχαριστήσουμε γιατί μας αφιέρωσε μιαν ολόκληρη μέρα στην τάξη με πολλήν αγάπη, που φαίνεται περισσεύκει της!

Δώστε έμφαση στις ζωγραφιές των παιδιών. Το πώς ο καθένας θωρεί με τον δικό του φακό την ιστορία, επειδή φρόντισα να μην τους δείξω την εικονογράφηση του βιβλίου.

 

Κυπραίοι φιλόζωοι τζαι πράσινα καττούθκια

Εδέχτηκα ένα τηλεφώνημα  εψές τη νύχτα: "ήβρα ένα καττούι πράσινο δαμέ που ήρτα να βάλω πεζίνα, βουρά με πουπίσω, κλαίει συνέχεια, εν κρίμα, θέλεις το;".

Αμέσως επεράσαν που τον νουν μου ούλλες οι αποτυχημένες προσπάθειες να σώσουμε ζωούθκια! Χαμουλιός σε επικίνδυνο σημείο δρόμου που όμως ετσιλλήσαμέν τον εμείς στην πόρτα της αυλής. Θκυο κατσοσιοιρούθκια μωρά που ενώ ήβραμε γάλα κατσίκας τζι εταΐζαμεν τα με το πιπερό, εν το αφομοιώναν τζι επεθάναν. Καττούθκια που παντού στο χωρκό που εφέρναμε σπίτι, πρώτα εκολλούσαν μας ring worm τζαι μετά εψοφούσαν, πουλιά που χτυπούν σε τζάμια τζαι ψοφούν την επόμενη μέρα κλπ κλπ. Η πρώτη σκέψη "λείψε που το ψυσικό να μεν σ' έβρει το κρίμα". Άσε που έχουμεν άλλους δέκα κάττους...

Η δεύτερη σκέψη φωνακτή, "φέρτο!"

Σε λλία λεπτά έχω στα σιέρκα μου ένα καττούι βαμμένο πράσινο στην Κύπρο του 2014. Αφέθηκε βοήθητο να κλαίει σε μια πεζίναν. Τι ωραίο πράμα έννεν; Εμεγάλωσα με κάττους τζαι πάντα υποστήριζά τους. Επειδή άμα πεις ότι αρέσκουν σου οι κάττοι οι συνήθεις απαντήσεις εν:

- Γιααααξ! Εν μπορώ να τους θωρώ, ξιμαρισιό!

- Θώρε, λατρεύκω τους σιύλλους αλλά τους κάττους εν τους ιμπόρω, εν γεμάτοι αρρώστειες!

- Η τρίχα του κάττου εν το πιο επικίνδυνο πράμα στον κόσμο, αν την καταπιεί το μωρό σου πεθανίσκει!
- Που ήμουν μιτσής αρέσκαν μου αλλά τωρά εν θέλω να μου τζίζουν!

- Αχάριστα ζώα, ώσπου τους ταΐζεις εν καλοί, άμα έβρουν φαΐν αλλού φέφκουν. Ενώ οι σιύλλοι...μπλα μπλα...

Σε λλία λεπτά το πράσινο καττούιν έτρωεν ξηρή τροφή τζι έπιννε νερό. Ήταν πολλά στερημένο. 

Πράσινο καττούι: η επόμενη μέρα!

Εδοκιμάσαμε να το ξεβάψουμε ελπίζοντας ότι εν νερομπογιά. Όχι.

Θα πάει καλά φαίνεται τζαι θα γίνει μέλος της οικογένειας των κάττων μας. 

Στην αρκή κάμνουν τους πολλύ bullying οι άλλοι που προϋπάρχουν, αλλά σε 1-2 μέρες αποδέχουνταί τους σαννα τζαι ήταν πάντα τζιαμέ. 

Εμείς για πόσες μέρες κάμνουμεν bullying; Σκεφτείτε.

Άμα πεινούν ζητούν φαΐ, άμα τους βάλεις σιωπούν. Ειλικρινές έννεν;

Άμα έβρουν καλλύττερα φέφκουν τζαι παν αλλού. Ειλικρινές έννεν;

Άμα κάμνουν κακκά τους τζαι πισσιά τους χώνουν τα. Έννεν καλά που κάμνουν;

Αρέσκουν τους τα χάδκια. Εν έχουν δίκιο;

Εν βάφουν ανθρώπους πράσινους με σπρέι. 

Έννεν καλά που κάμνουν;

...τό ακούομε καί στό ραδιόφωνό μάς

Σελίδα από το σχολικό ημερολόγιο της μητέρας μου

Το 1960 η Αγία Βαρβάρα ήταν έναν ταπεινό κατσικοχώρι, αμπελοχώρι. 

Το 1960 εν υπήρχαν ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι, οι τσούρες ήταν μέσα στα σπίθκια, τζαι άμα τις εφκάλλαν να βοσσιήσουν, εγεμώνναν τους δρόμους κοπριά. 

Ο κόσμος ήταν φτωχός τζαι αμόρφωτος, ό,τι άκουε στο ράδιο, όσοι είχαν, επίστευκέν το.

Η κόκα-κόλα όμως επέρασε που το σχολείο με αυτοκίνητο, εν ώρα διαλείμματος με την έγκριση των δασκάλων, τζι ετζιέρασέ στα κοπελλούθκια αναψυκτικά. Τα κοπελλούθκια ενθουσιαστήκαν που το πόσον εύγευστη τζαι δροσερή ήταν! Το έλεγε και στο ραδιόφωνο άλλωστε. Η κόκα-κόλα εκέρδιζε φίλους για μια ζωή.

Τα πιο πάνω κατ' αναλογίαν συμβαίνουν τζαι σήμερα...

η μοσφιλιά

Στο σημείο που θα εχτίζαμε το σπίτι μας είσιεν μιαν μοσφιλιά. Ευτυχώς ἐχουμε αρχιτέκτονα με ευαισθησίαν τζαι αγάπη για τα δέντρα. Αφήκαμεν την μοσφιλιά ανέπαφη τζι εχτίσαμεν γυρόν της. Τότε όποιος έρκετουν να δουλέψει στο σπίτι ελάλεν μας τα κλασσικά neokipriaka:

- Μα σοβαρομιλάς, εν να την αφήκετε μες το σπίτι την μοσφιλιάν;

- Κόψε την μάνα μου τζαι βάλε κάτι πιο ωραίον.

- Αμμάτισ' την! Κάμε την αππιθκιάν! Τα αππίθκια εν πολλά πιο καλά.

- Η μοσφιλιά έσιει πολλά αγκάθκια, εννα χτέρνουνται τα μωρά.

- Εννά ππέφτουν τα φύλλα τζι εννά γεμώννει ο τόπος, εννά πρέπει να τα σαρίζετε.

Ευτυχώς ήμασταν τζαι είμαστε αρκετά ξεροτζιέφαλοι...

ο αρχιτέκτονας εσημάθκιαζε το σπίτι, ανέβηκα πιο πάνω τζι εφωτογράφισά τον με την μοσφιλιά

η πρώτη εκσκαφή γυρόν γυρόν της μοσφιλιάς

ο επικείμενος εγκλεισμός της με άγχωνε στην αρκή, θα της αρέσει η φυλακή της;

δέκα χρόνια μετά απαντά μας...

άθθισε τζαι άλλες χρονιές αλλά όι όπως φέτος

Εδείξαμεν της αγάπη τζι έδωκέν μας την πίσω. Έχουμεν ένα δέντρο έργο τέχνης να μεγαλώννει μαζί μας. Πρασινίζει, αθθίζει, καρπίζει, γυμνώννεται τζαι ξανά που την αρκή, όπως τις ζωές μας.

Ενιξέρω τι φταίει τζαι στον υπέροχό μας τόπο συμπεριφερούμαστε εχθρικά προς τη φύση του. Τσιμεντώνουμε τις αυλές, ξεριζώνουμε τα κλήματα τζαι ό,τι άλλο φυλλοβόλο για ναν ούλλα σιόνιν. Φυτεύκουμε δέντρα που εισάγουμε τζαι θυμίζουν μπέβερλι χιλς τζαι υποτιμούμε τα τοπικά. Χαλούμε τις φωλιές των σιεληονιών, των στρούθων γιατί ξιμαρίζουν τες βεράντες, σκοτώνουμε μισιαρούς τζαι κουρκουτάες, χαμολιούς, μέλισσες, αλλά γοράζουμε παπαγαλούθκια, καναρίνια, πύθωνες τζαι κροκόδειλους.

Ενι ξεχωρίζουμε τις σκαλιφούρτες που τα σιεληόνια, κόφκουμε τα μελισσάκια για τα βάζα, ενιξέρουμε τι εν η μοσφιλιά ή κάμνουμεν την καυσόξυλα...

Η μοσφιλιά, που άμα αθθίζει γίνεται νύφφη για πολλές μέρες τζαι μουσκομυρίζει. Αντέχει στους 40 βαθμούς άποτη τόσα καλοτζαίρκα, γίνεται σταθμός για τα πουλιά στους ξερότοπους τζαι σκιά για τους αθρώπους να πνάσουν λλίο. Κάμνει αψέκαστη τα υπέροχα γλυκόξινα μόσφιλα για φαΐν τζαι μαρμελλάδα τζαι οι αθθοί της εν υπέροχο αφέψημα θεραπευτικό.

Αλλά αν δεν τις γνωρίζεις πάεις ολόισια με το αυτοκίνητό σου τζαι προσπερνάς τες παρόλο που εν κάτασπρες τζαι φωνάζουν σου. Αν δεν τις απομονώσεις μεσ' το μυαλό σου περνούν απαρατήρητες. Ως την ημέρα που θα τις ανακαλύψεις. Αν δεν είναι όμως αργά...

Κάμνω (τα) σαλάτα

Φέτος, έσπειρα δεκάδες σπόρους φύρδην μίγδην. Αντί να βάλλω έναν έναν σπορούιν σε θήκες τζαι μετά να μεταφυτεύκω, ήβρα πιο εύκολη λύση. Εν πείραμα τζιόλας αλλά δικαιολογίες, εν θέμα χαρακτήρα. Βαρκούμαι την τάξη τζαι την πειθαρχία, δυσκολεύκουν με πολλά.

Επίσης εν μου αρέσκει το πολλύν το καλόπιασμα του στιλ "βάλλω σε μόνο σου σπορούι μου τζαι ποτίζω σε καλά, γίνε μεγάλο τζαι τρανό". Όι! "Μαζί με τους άλλους σπόρους πυκνά πυκνά θα μεγαλώσεις". Καλλύττερα πολλοί τζαι αδύνατοι παρά 10 τζαι να δρατζιάσουν. Αλλά οι πολλοί μαζί δεν είναι αδύνατοι τελικά.. 

Δέτε τους, εκάμαν δάσος που ρόκκες, δάσος που μαρούλλια, ρεπάνια, μαϊτανούς, κόλιαντρους, λάχανα, καρρόττα, πατάτες, σκόρτοι τζαι συμβιώνουν μια χαρά.

δάσος μαρουλιών

δάσος κότσιηνων μαρουλιών

Κόφκω κόφκω τζι εν σαν να μεν έκοψα. Κόφκω μερικά φυλλούθκια μαρούλλι που το ένα τζαι μερικά που άλλο. Με λλίους σπόρους μαρουλιού θα φάω πολλές σαλάτες. Την ώρα που θέλω τζαι όση θέλω. Αν πιάσω έναν μάρουλλον που τη φρουταρία θα φάω μια φορά τζαι ο υπόλοιπος θα σαπίσει στο ψυγείο σε μιαν πλαστικήν τσέντα.

τα σπανάσια που αρκέψαν να παίρνουν τα πάνω τους

νεκατωμένα τζαι αρωματικά, δαμέ κυπριακή μέντα

το έμπειρο μάτι θωρεί να συμβιώνουν παντζάρκα, βασιλιτζιοί, σπανάσια, κρεμμύθκια, κόλιαντροι...

άτε πάμεν έσσω!

Σαν ιεροτελεστία κόφκω προσεκτικά φυλλαράκια μαρουλιού, ρόκκας, κρεμμύθκια, κόλιαντρο, βασιλικό, σπανάσιη, φύλλα που ππαντζιάρι, κάρδαμο τζαι βάλλω τα μεσ΄ το φυγόκεντρο (όι ότι θέλουν πλύμμα).

10 ευρώ μόνον ΙΚΕΑ αλλά πολλά χρήσιμο!

τζαι ξινό ρόδι, γιόρκιν...

τζαι ποξαμάθκια κριθθαρένα που την Κρήτη, τζαι τυρί παρμεζάνα ιταλικό

Προσθέτω ρόδι γιόρκι, αλλά τζαι τυρί, λάδιν ελληνικό (παρόλο που έχουμεν ελιές το ελληνικό εν ασύγκριτο), ξύδι βαλσάμικο τζαι ποξαμάθκια που τα γοράζουμε. Η πλήρης αυτάρκεια εν όνειρο απατηλό αλλά τελικά τζαι υπερτιμημένο. Γίνεται να τα κάμνεις ούλλα μόνος σου; Τζαι τι αξίαν έσιει; Πώς θα μοιραστείς; Πώς θα γεφτείς το άγνωστο;

τζαι ελιόλαδο τζαι  ξίδι βαλσάμικο με μέλι που στερεάν Ελλάδα

Τον τελευταίον τζαιρόν έτυχε να εμπλακώ σε διάφορες συζητήσεις διαδικτυακές κυρίως, όπου ο καθένας φκάλλει ούλλον του τον ρατσισμό, για το ποια εν τα καλλύττερα, να μιλάς τα κυπριακά ή τα ελληνικά, οι monsieur doumani ξα τα παραδοσιακά τραούθκια, η αθεΐα ξα να πιστεύκεις τζαι άλλα παρόμοια. Πρέπει με το ζόρι να ταχτούμε σε μιαν ομάδα για να ΄χουμεν φίλους τζαι αντιπάλους. Εγιώ αρνούμαι. Εν γίνεται δηλαδή να μεν νιώθω με κυπραίος, με έλληνας, με ευρωπαίος, με θρήσκος, με άθεος, με χωραϊτης, με χωρκάτης αλλά να είμαι λλίο που ούλλα; 

Σκέφτου το, γίνε σαλάτα!

το περβόλι του Νικολή

Έκαμα περβόλιν με οπωροφόρα δέντρα. Εν μέσω κρίσης επήα τζι έδωκα 300 ευρώ για δέντρα. Την ώρα που μας ελαλούσαν ότι μπορεί να χάσουμε τα σπίθκια μας, μπορεί να έρτουν οι τούρτζοι, μεν ξοθκιάζετε εννά πάμε πίσω στην λίρα τζαι πολλά άλλα. Αλλά ήταν το πεπρωμένο μου να κάμω περβόλι. Έχουμε τα γονίδιά όσων επροηγηθήκαν που μας, μέσα μας τζαι οδηγούν μας.

Τον παππού μου ελαλούσαν τον Νικολή του Παρταλιού. Παρτάλης ήταν ο πεθερός του αλλά επειδή ήταν πεντάρφανος επήρεν τούτο το παρατσούκλι. Που ήταν μιτσής στο Πέρα Χωρκό επέθανεν η μάνα τους. Τον αρφό του τον μιτσήν έπιασέν τον αναγιωτόν μια θεία τους, αλλά ο Νικολής έμεινεν μόνος του. Τούτη η θεία ήθελε τζαι τους θκυο αλλά ο άντρας της εν εδέχετουν γι αυτόν ελάλεν του να βρέθουνται στην βρύση τζι εδίαν του λλίο ψουμίν τζι έτρωε. Εμεγάλωσε ποτζεί ποδά. Άμα ωρίμασεν ήρτεν στην Αγία Βαρβάρα τζι επήρεν την Χρυσταλλού του Παρτάλη (που τον εφωνάζαν παρτάλην επειδή που ήταν μιτσής ήταν επίσης ορφανός τζι εδιούσαν του κομμάθκια ρούχα ο καθένας ό,τι επερίσσευκε), άλλη φτωσιή τζαι τούτη. Στην εφηβείαν της επέψαν την στην Βυρητό σε ένα σπίτι να καθαρίζει τζαι να προσέχει έναν γέρο. Που επέθανεν ο γέρος έπρεπε να στραφεί πίσω. Επήαν οι γονιοί της οι καημένοι στο λιμάνι να την περιμένουν αλλά το καράβιν άρκησεν να έρτει. Οι γονιοί της αμόρφωτοι, πλάσματα του χωρκού, ενομίσαν εχάθηκεν η κόρη τους. Ώσπου να την έβρουν η μάνα της έπαθεν με το τζαννίν (σοβαρός ίκτερος) που το μαράζιν της τζαι άφηκέν την ορφανήν. Ο Νικολής επήεν στον πόλεμο τζαι που εστράφην πίσω εν είσιεν τακτική δουλειά, εδούλεφκεν στα μεταλλεία πολλά χρόνια, έκαμνεν καρέκλες, έραφκεν παπούτσια τζαι προς το τέλος του επούλαν λαχεία στην χώραν.

Η μεγάλη του αγάπη ήταν τα δέντρα. Έκαμεν έναν περβολούιν έξω που το χωρκό, στην Ροτσόβρυση, δίπλα που τον Αλμυρά. 'Εβαλεν ελιές (που εφύτεψέν άγριες τζαι αμμάτισέν τες όπως εκάμναν ούλλοι τότε), συτζιές, μανταρινιές, κλήματα, έβαλλεν κουτσιά, σισάμι, παμπάτζιη, φατζιές, λάχανα τζαι πολλά άλλα περβολικά. Τζιαμέ άμα ήτουν εξήχαννε τα βάσανά της νιότης του τζαι το ότι εξινετευτήκαν οι θκυο του γιούες στην Αγγλίαν.

άρεσκέ μου πολλά τούτο το υπόστεγο για τη βροσιή που στέκει ακόμα

η συτζιά απεριποίητη 30 χρόνια αλλά επιμένει

το πηγάδι του Νικολή σήμερα

το περβόλι που μακρυά τζαι πίσω ο Αλμυράς

Έβαλλεν με εμέναν, (εγγόνι που την κόρη του την μιτσιάν με το όνομά του) μπροστά πάνω στον καρκαντάν του τζι έπαιρνέ με συχνά στο περβολούιν του τζαι άρεσκέ μου πολλά να θωρώ το νερό να τζιυλά μέσα στα αυλάτζια που έκαμνε. Τούτα εμείναν μου.

Την μέρα που έπαθεν έμφραγμα τζι επήραν τον στην χώραν, λλίον πριν πεθάνει ελάλεν τους ότι πρέπει να ποτίσουν τες κουτσιές αν μείνει μέσα στο νοσοκομείο. Ήμουν τετάρτη του δημοτικού το 1984 που επέθανε.

Που τότε έσιει 30 χρόνια σχεδόν τζι εγιώ κάμνω σήμερα το δικό μας περβολούιν. Έβαλα μαραπελιές, μεσπιλιές, ζιζιφιές, πορτοκαλιές, μαντορινιές, μηλιές, κυδωνιές, πολεμιθκιές, κουμαριές, καϊσιές τζαι αθασιές. 

Άμα δώκετε γυρόν έξω που τα χωρκά θα δείτε πολλά εγκατελειμμένα περβολούθκια. Εν τα ερειπωμένα όνειρα πολλών ανθρώπων που εδουλεύκαν μια ζωή μες τα γραφεία, ή στες οικοδομές, ή στο τιμόνι τζαι μόλις επιάσαν σύνταξη εχτίσαν το όνειρό τους. Αλλά άμα φκεις στην σύνταξη στα 63 σου, πότε θα χαρείς έναν περβόλι; Σε μερικά χρόνια έρχονται τα προβλήματα υγείας τζαι κινητικότητας τζαι μετά από κάποια χρόνια το αναπόφευκτο. Ό,τι κάμουμεν τωρά που είμαστεν νέοι. Το να φυτεύκεις δέντρα τζαι να κάμνεις κοπελλούθκια εν οι απόλυτες πράξεις αισιοδοξίας.

το δικό μας περβόλι

 Την επόμενη φορά θα σας πω γιατί κάμνω τζαι αμπέλι...

Υβρίδια τζαι Ύβρις

Νομίζεις ότι μπορείς να γοράσεις σπόρους πομηλορκάς που το φυτώριον μες το φακελλάκι, να τους φυτέψεις να βλαστήσουν, να καρπίσουν τζαι ύστερα να πιάεις τον σπόρο τους για να ξαναφυτέψεις πομηλορκές. 

Νομίζεις!

Μάθε ότι οι σπόροι που γόρασες εν υβρίδια πομηλορκάς. Σπόροι που παραχθήκαν με τεχνητήν επικονίαση σε φυτώρια μεγάλων εταιριών συνδυάζοντας επιθυμητά χαρακτηριστικά γονέων πομηλορκών. Αν διασταυρώσεις έναν άππαρον με μιαν γαδούραν, η τελευταία θα γεννήσει ένα μουλάρι το οποίο εν επίσης υβρίδιον τζαι στείρον. Το ίδιο τζαι ο σπόρος της πομηλορκάς που έσιεις.

Το ίδιο θα πάθεις τζι άμα πιάεις έτοιμο φυτόν, δροσερόν ολοπράσινον που το φυτώριο. Γιατί βαρκέσαι να φυτέψεις σπόρους ή φοάσαι ότι εν θα βλαστήσουν. Θα σου κάμει "καλές ντομάτες", πασιόπετσες, ολοκότσιηνες να τες θωρείς να σιέρεσαι, μούλες όμως. Άνοστες τζαι στείρες.

Πού επήεν η αειφορία που ονειρεύκεσουν; Ήθελες υβρίδιο. Περιέπεσες σε ύβριν!

Υπάρχει ελπίδα; 

Υπάρχει αλλά πρέπει να βιαστούμε. Θα βρούμε τις παλιές ποικιλίες που εν αυθεντικές που παλιούς που φυλάουν. Που την γιαγιά στον Φαρμακά, τον Καλοπαναγιώτη, το Μηλικούρι, την Πάχνα, αν δεν τους επετάξαν τωρά που τους φέρνει ο γαμπρός τους φυτά που το φυτώριον για "ευκολίαν". Θα ζητήσουμεν που το Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών που έσιει τράπεζαν σπόρων να μας δώκει, αν μας δώκει (90% των παλιών ποικιλιών εχαθήκαν). Τζαι θα τους πολλαπλασιάσουμεν, τζαι θα τους ανταλλάσσουμεν σε συναντήσεις. Θα μάθουμεν να κάμνουμεν λαχανόκηπους στην αυλήν ή το μπαλκόνι μας, πατάτες μες την σακκούλλαν την ρούχενην τζαι θα φυλάουμεν σπόρους. Ονειρεύκουμαι ο αλμυράς να κάμει τζαι τούτο το έργο, τζαι να δημιουργήσει μια μικρήν, αυτόνομη τράπεζαν σπόρων, τζαι όποιος θέλει να πιάνει σπόρους. Σκέφτου ότι απαγορεύεται να πουλήσεις σπόρους γιατί πρώτα πρέπει να τους εγγράψεις στον τοπικόν κατάλογο που για να το κάμεις θέλεις ρυάλλια, που οι εταιρίες έχουν αλλά εσούνι εν έσιεις. Γι αυτόν οι τοπικοί καταλόγοι εν γεμάτοι που υβρίδια τζαι όι που αυθεντικούς σπόρους.

Γι αυτόν οι σπόροι μας θα είναι μούχτιν.

Γιατί οι σπόροι εν που την φύσιν τους μούχτιν τζαι όι ιδιοκτησία εταιριών.

Αμήν

Υ.Γ. Έσιετε σπόρους;