Κυπραίοι φιλόζωοι τζαι πράσινα καττούθκια

Εδέχτηκα ένα τηλεφώνημα  εψές τη νύχτα: "ήβρα ένα καττούι πράσινο δαμέ που ήρτα να βάλω πεζίνα, βουρά με πουπίσω, κλαίει συνέχεια, εν κρίμα, θέλεις το;".

Αμέσως επεράσαν που τον νουν μου ούλλες οι αποτυχημένες προσπάθειες να σώσουμε ζωούθκια! Χαμουλιός σε επικίνδυνο σημείο δρόμου που όμως ετσιλλήσαμέν τον εμείς στην πόρτα της αυλής. Θκυο κατσοσιοιρούθκια μωρά που ενώ ήβραμε γάλα κατσίκας τζι εταΐζαμεν τα με το πιπερό, εν το αφομοιώναν τζι επεθάναν. Καττούθκια που παντού στο χωρκό που εφέρναμε σπίτι, πρώτα εκολλούσαν μας ring worm τζαι μετά εψοφούσαν, πουλιά που χτυπούν σε τζάμια τζαι ψοφούν την επόμενη μέρα κλπ κλπ. Η πρώτη σκέψη "λείψε που το ψυσικό να μεν σ' έβρει το κρίμα". Άσε που έχουμεν άλλους δέκα κάττους...

Η δεύτερη σκέψη φωνακτή, "φέρτο!"

Σε λλία λεπτά έχω στα σιέρκα μου ένα καττούι βαμμένο πράσινο στην Κύπρο του 2014. Αφέθηκε βοήθητο να κλαίει σε μια πεζίναν. Τι ωραίο πράμα έννεν; Εμεγάλωσα με κάττους τζαι πάντα υποστήριζά τους. Επειδή άμα πεις ότι αρέσκουν σου οι κάττοι οι συνήθεις απαντήσεις εν:

- Γιααααξ! Εν μπορώ να τους θωρώ, ξιμαρισιό!

- Θώρε, λατρεύκω τους σιύλλους αλλά τους κάττους εν τους ιμπόρω, εν γεμάτοι αρρώστειες!

- Η τρίχα του κάττου εν το πιο επικίνδυνο πράμα στον κόσμο, αν την καταπιεί το μωρό σου πεθανίσκει!
- Που ήμουν μιτσής αρέσκαν μου αλλά τωρά εν θέλω να μου τζίζουν!

- Αχάριστα ζώα, ώσπου τους ταΐζεις εν καλοί, άμα έβρουν φαΐν αλλού φέφκουν. Ενώ οι σιύλλοι...μπλα μπλα...

Σε λλία λεπτά το πράσινο καττούιν έτρωεν ξηρή τροφή τζι έπιννε νερό. Ήταν πολλά στερημένο. 

Πράσινο καττούι: η επόμενη μέρα!

Εδοκιμάσαμε να το ξεβάψουμε ελπίζοντας ότι εν νερομπογιά. Όχι.

Θα πάει καλά φαίνεται τζαι θα γίνει μέλος της οικογένειας των κάττων μας. 

Στην αρκή κάμνουν τους πολλύ bullying οι άλλοι που προϋπάρχουν, αλλά σε 1-2 μέρες αποδέχουνταί τους σαννα τζαι ήταν πάντα τζιαμέ. 

Εμείς για πόσες μέρες κάμνουμεν bullying; Σκεφτείτε.

Άμα πεινούν ζητούν φαΐ, άμα τους βάλεις σιωπούν. Ειλικρινές έννεν;

Άμα έβρουν καλλύττερα φέφκουν τζαι παν αλλού. Ειλικρινές έννεν;

Άμα κάμνουν κακκά τους τζαι πισσιά τους χώνουν τα. Έννεν καλά που κάμνουν;

Αρέσκουν τους τα χάδκια. Εν έχουν δίκιο;

Εν βάφουν ανθρώπους πράσινους με σπρέι. 

Έννεν καλά που κάμνουν;

...τό ακούομε καί στό ραδιόφωνό μάς

Σελίδα από το σχολικό ημερολόγιο της μητέρας μου

Το 1960 η Αγία Βαρβάρα ήταν έναν ταπεινό κατσικοχώρι, αμπελοχώρι. 

Το 1960 εν υπήρχαν ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι, οι τσούρες ήταν μέσα στα σπίθκια, τζαι άμα τις εφκάλλαν να βοσσιήσουν, εγεμώνναν τους δρόμους κοπριά. 

Ο κόσμος ήταν φτωχός τζαι αμόρφωτος, ό,τι άκουε στο ράδιο, όσοι είχαν, επίστευκέν το.

Η κόκα-κόλα όμως επέρασε που το σχολείο με αυτοκίνητο, εν ώρα διαλείμματος με την έγκριση των δασκάλων, τζι ετζιέρασέ στα κοπελλούθκια αναψυκτικά. Τα κοπελλούθκια ενθουσιαστήκαν που το πόσον εύγευστη τζαι δροσερή ήταν! Το έλεγε και στο ραδιόφωνο άλλωστε. Η κόκα-κόλα εκέρδιζε φίλους για μια ζωή.

Τα πιο πάνω κατ' αναλογίαν συμβαίνουν τζαι σήμερα...

η μοσφιλιά

Στο σημείο που θα εχτίζαμε το σπίτι μας είσιεν μιαν μοσφιλιά. Ευτυχώς ἐχουμε αρχιτέκτονα με ευαισθησίαν τζαι αγάπη για τα δέντρα. Αφήκαμεν την μοσφιλιά ανέπαφη τζι εχτίσαμεν γυρόν της. Τότε όποιος έρκετουν να δουλέψει στο σπίτι ελάλεν μας τα κλασσικά neokipriaka:

- Μα σοβαρομιλάς, εν να την αφήκετε μες το σπίτι την μοσφιλιάν;

- Κόψε την μάνα μου τζαι βάλε κάτι πιο ωραίον.

- Αμμάτισ' την! Κάμε την αππιθκιάν! Τα αππίθκια εν πολλά πιο καλά.

- Η μοσφιλιά έσιει πολλά αγκάθκια, εννα χτέρνουνται τα μωρά.

- Εννά ππέφτουν τα φύλλα τζι εννά γεμώννει ο τόπος, εννά πρέπει να τα σαρίζετε.

Ευτυχώς ήμασταν τζαι είμαστε αρκετά ξεροτζιέφαλοι...

ο αρχιτέκτονας εσημάθκιαζε το σπίτι, ανέβηκα πιο πάνω τζι εφωτογράφισά τον με την μοσφιλιά

η πρώτη εκσκαφή γυρόν γυρόν της μοσφιλιάς

ο επικείμενος εγκλεισμός της με άγχωνε στην αρκή, θα της αρέσει η φυλακή της;

δέκα χρόνια μετά απαντά μας...

άθθισε τζαι άλλες χρονιές αλλά όι όπως φέτος

Εδείξαμεν της αγάπη τζι έδωκέν μας την πίσω. Έχουμεν ένα δέντρο έργο τέχνης να μεγαλώννει μαζί μας. Πρασινίζει, αθθίζει, καρπίζει, γυμνώννεται τζαι ξανά που την αρκή, όπως τις ζωές μας.

Ενιξέρω τι φταίει τζαι στον υπέροχό μας τόπο συμπεριφερούμαστε εχθρικά προς τη φύση του. Τσιμεντώνουμε τις αυλές, ξεριζώνουμε τα κλήματα τζαι ό,τι άλλο φυλλοβόλο για ναν ούλλα σιόνιν. Φυτεύκουμε δέντρα που εισάγουμε τζαι θυμίζουν μπέβερλι χιλς τζαι υποτιμούμε τα τοπικά. Χαλούμε τις φωλιές των σιεληονιών, των στρούθων γιατί ξιμαρίζουν τες βεράντες, σκοτώνουμε μισιαρούς τζαι κουρκουτάες, χαμολιούς, μέλισσες, αλλά γοράζουμε παπαγαλούθκια, καναρίνια, πύθωνες τζαι κροκόδειλους.

Ενι ξεχωρίζουμε τις σκαλιφούρτες που τα σιεληόνια, κόφκουμε τα μελισσάκια για τα βάζα, ενιξέρουμε τι εν η μοσφιλιά ή κάμνουμεν την καυσόξυλα...

Η μοσφιλιά, που άμα αθθίζει γίνεται νύφφη για πολλές μέρες τζαι μουσκομυρίζει. Αντέχει στους 40 βαθμούς άποτη τόσα καλοτζαίρκα, γίνεται σταθμός για τα πουλιά στους ξερότοπους τζαι σκιά για τους αθρώπους να πνάσουν λλίο. Κάμνει αψέκαστη τα υπέροχα γλυκόξινα μόσφιλα για φαΐν τζαι μαρμελλάδα τζαι οι αθθοί της εν υπέροχο αφέψημα θεραπευτικό.

Αλλά αν δεν τις γνωρίζεις πάεις ολόισια με το αυτοκίνητό σου τζαι προσπερνάς τες παρόλο που εν κάτασπρες τζαι φωνάζουν σου. Αν δεν τις απομονώσεις μεσ' το μυαλό σου περνούν απαρατήρητες. Ως την ημέρα που θα τις ανακαλύψεις. Αν δεν είναι όμως αργά...

...καλώς τα, τα Τσαγκαρούθκια!

Ένα μπουκέττο τσαγκαρούθκια εκάμαν με χαρούμενο τζαι περήφανο. Ένι ξέρετε τι εν τα τσαγκαρούθκια; Θα μάθετε όσοι θκιεβάσετε πιο κάτω, πάντως πριν θκυο χρόνια εν ήξερα ούτε 'γιώ.

Θκυο χρόνια πριν που λαλείτε, εκάμαμεν το πρώτον εργαστήρι κατασκευής πετασιού στον Αλμυράν μας. Ήρταν που παντού επειδή ο τότε Επίτροπος περιβάλλοντος Χαράλαμπος Θεοπέμπτου εν φίλος τζαι το διέδωσε. Ήρτεν τζαι η Βασιλική του Birdlife Cyprus (Πτηνολογικός σύνδεσμος Κύπρου), τζαι τζιαμέ εγνωριστήκαμε. Επέρασεν ωραία, με την παρέαν της έκαμεν το πιο καλλιτεχνικό πετάσι, που τζείνα που εν πετούν με τίποτε όμως ;) 

Μετά που έφυε εσκέφτηκεν ότι ο Πτηνολογικός σύνδεσμος με τον αλμυρά θα μπορούσαν να συνεργαστούν διοργανώνοντας έναν εργαστήρι κατασκευής φωλιάς. Έκαμα μιαν έρευνα, έκαμα τζαι μια φωλιά, ανταλλάξαμε κάμποσα emails τζαι επισκέψεις με Λίλια τζαι Βασιλική τζαι οργανώσαμέν το.

Η επιτυχία ήταν μεγάλη τζαι δεν το λαλώ μόνον εγιώ. Μέχρι τζαι ο Κώστας Παπασταύρου εδημοσίευσεν άρθρο σχετικό στον Φιλελεύθερο τζαι μας έκαμεν φοινιτζιάν!

...μια σπουδαία μέρα για ούλλους μας...

...ήταν τζαι πιο πολλές φωλιές, κάποιοι είχαν φύει...

Αφού τούτα ούλλα ετελειώσαν τζαι ικανοποιήσαμεν την αυταρέσκειάν μας, έμεινε να δούμεν αν ό,τι εκάμαμεν είσιεν πραγματικήν αξίαν τζι εν ήταν μόνο για τα παναΰρκα. Πέρσι έκαμα έναν αμπέλι τζι ετοποθέτησα μιαν φωλιά σε έναν στύλλον του επειδή επρόσεξα πως οι σκαλιφούρτες εσυχνάζαν πολλά τζιαμέ...

Φέτος είδα κάτι πουλλούθκια να μπαινοφκαίνουν αλλά ήταν τόσο γλήορα που εν εμπορούσα να καταλάβω τι ήταν. Πάντως όι ασπρόμαυρες σκαλιφούρτες, ήμουν σίουρος. Ούτε στρούθοι ήταν, γιατί η τρύπα των 28mm εν τους χωρεί σκοπίμως. Οι στρούθοι βρίσκουν τζαι αλλού να φωλιάσουν ενώ τα πουλιά που φωλιάζουν αποκλειστικά σε τρύπες δυσκολεύκουνται...

Επιστράτευσα τη Λένια που εν φωτογράφος τζι έσιει γλήορην φωτογραφικήν με τηλεφακό. Σκεφτείτε ότι με τη ριπή 8 φωτογραφιών μόνο θκυο είχαν το πουλλί μέσα. Αστραπή λαλώ σας.

Να το αποτέλεσμα:

Τσαγκαρούδιν με κάμπιαν στο στόμα! Τούτον εν το φαΐν του συνήθως. Πρώτα κάθεται κάπου αλλού τζαι μετά πετά προς την φωλιά αστραπιαία για λόγους ασφάλειας. Έσιει πολλά καλέσματα ανάλογα με την περίπτωση, έξυπνο πουλλί, το οποίο συναντάς παντού στην Κύπρο. Τα αρσενικά τζαι τα θηλυκά μοιάζουν εντελώς ...

...φωλιάζει όπου έβρει, σε τρύπες πάνω σε δέντρα τζαι τοίχους ή τεχνητές φωλιές ;)

...μα γιατί φεύκοντας που την φωλιάν έσιει κάτι στο στόμαν; όποιος ξέρει κερδίζει!

...τούτη εν η πρώτη φορά που τα είδα, μα γεννούν τόσα πολλά; 8!

...η φωλιά στρώθηκε με βρύα κυρίως...

5 μέρες μετά φαίνεται πως μεγαλώνουν με τις ώρες. αφού οι γονιοί τους εν κάμνουν άλλη δουλειά που το να κουβαλούν κάμπιες...όπου να 'σαι εφύαν!

Εκάτσαμεν με τις κόρες κάπου ήσυχα για να μεν τα φοβίζουμε για μιαν ώραν τζι εβλέπαμέν τους ακούραστους γονιούς να κουβαλούν φαΐ στα μωρά τους, ασταμάτητα. Που τούτα τα θκυο χρόνια που επερίγραψα πιο πάνω, εγιώ εκέρδισα μιας ώρας μάθημα που εδώκαν τα πουλλούθκια στις κόρες μου.

Ο ακίνητος δρομέας

Εχτές έτρεξα τον πρώτο μου ημιμαραθώνιο (21 χιλιόμετρα) στη Λεμεσό. Σχεδόν να βάλω τα κλάματα στον τερματισμό που τη χαρά μου. Είχα σκοπό να γράψω για το τι βίωσα στην προετοιμασία που άρχισε εδώ τζαι μήνες, την προηγούμενη, το πρωί του αγώνα τζαι κατά τη διάρκειά του αλλά άλλαξα ιδέα τζαι θα γράψω για έναν άλλον τζαι όι για μένα. 

Θα γράψω για τον Κώστα Πατίνιο, που έχω την τύχη να είναι φίλος μου. Ο άΔρωπος τούτος με Δ κεφαλαίο εν πολλά χρόνια δρομέας με περγαμηνές, αλλά έννεν μόνο τούτο. Εκυκλοφόρησεν θκυο βιβλία ως τωρά με το δεύτερο να μιλά σχεδόν αποκλειστικά για το τρέξιμο μέσα όμως που μια φιλοσοφο-λογοτεχνική μαθκιάν. Για το βιογραφικόν του δείτε πιο κάτω στην φωτογραφίαν.

Το εσώφυλλο του δεύτερού του βιβλίου με την αφιέρωση. Ο Κώστας εν διάσημος για τις ανορθογραφίες του! (ρε τελικά έγινα δρομέας νομίζω)

Ο Κώστας το λοιπόν ήταν το στήριγμά μου σε τούτη την προσπάθεια. Όποτε ήθελα να ρωτήσω κάτι ή απλά να χουμιστώ ότι κατάφερα κάτι έπιαννά τον τηλέφωνο. Πάντα τόσον πρόθυμος να μου μιλήσει τζαι να μου εξηγήσει, που ένιωθα άσσιημα που ενοχλούσα. Μια φορά που του είπα τάχα μου "σόρρι που ενοχλώ πάλε" είπε μου "πελλάρες! αφού αρέσκει μου που μου διάς σημμασίαν"....Το πιο ωραίο ήταν που ήρτεν στο χωρκό μερικές φορές τζι ετρέξαμε μαζί. Άμα ετρέχαμε δίπλα δίπλα τζείνος εμίλαν τζι εγιώ άκουά τον. Μόνον. Εν εγίνετουν διαφορετικά όι μόνο γιατί εγιώ προτιμώ να ακούω παρά να μιλώ ενώ ο Κώστας μιλά πολλά γενικώς, αλλά κυρίως επειδή εν είχα αναπνοή για να μιλήσω!

Την ώραν του αγώνα ο Πατίνιος που θα έκαμνε τον μαραθώνιο, κάποιαν στιγμή επέρασε που δίπλα μου. Εφαίνετουν σκοτεινιασμένος, ενόμιζα ήταν προσηλωμένος στην προσπάθειάν του. Εβούρησα τζαι έπια τον που τους ώμους τζαι είπα του κάτι εμψυχωτικό αλλά εν εκατάλαβα αν με γνώρισε. Επαραξενεύτηκα αλλά επειδή εν τον είχα δει ξανά σε αγώνα υπέθεσα πως έτσι κάμνει άμα εν αποφασισμένος για κάτι, επειδή τζιόλας ήξερα ότι επήεν για καλό χρόνο στη Λεμεσό. Ασχολήθηκα το λοιπόν με τον εαυτό μου τζαι άφηκα τις υπόλοιπες σκέψεις για μετά τον αγώνα.

Μετά τον τερματισμό μου έστειλά του μήνυμα, εγύρεψά τον (υποτίθεται θα τερμάτιζε μισήν ώρα μετά που μένα αλλά με τα διπλάσια χιλιόμετρα! :)), έπιασά τον τζαι τηλέφωνο, αλλά τίποτε.

Έπιασέ με τζείνος μετά. Ακούετουν χάλια, αλλά πρώτα ερώτησέ με πώς επήα, μπράβο λαλεί μου. Ρε φίλε, εγώ "εκάρφωσα". Έμεινα που γλυκογόνα στα τελευταία χιλιόμετρα τζαι έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου να τερματίσω οπότε εσύρθηκα μέχρι το τέρμα. Ταλαιπωρήθηκα πάρα πολλά, τωρά περιμένω να φέρει ο φίλος μου ο Σέργιος το αυτοκίνητο κοντά να με πάρει...

Επείραξέ με... ήταν άδικο εγιώ να είμαι χαρούμενος τζαι ο Κώστας να μαραζώννει.

Επήα να πιάω τις κόρες που τη γιαγιά τους. Ρωτά με πρώτα η μεγάλη, εκατάφερές τα να τερματίσεις; Ναι. Ο φίλος σου ο Κώστας; Ο Πατίνιος "εχτύπησε τοίχο" τζι εξήγησά της τι έπαθε. Έμεινε στο νουν της, ερώταν με συνέχεια τζαι είπε μου πως εν πολλά κρίμα τόσες ώρες προπόνησης να παν χαμένες, μάλιστα που έναν άνθρωπο τόσο προπονημένο που επήεννε για διάκριση. Λαλώ της κάτσε να τον ξαναπιάμε τηλέφωνο. Τούτη τη φορά ήταν η φωνή του Πατίνιου που ήξερα. Μόλις του είπα λαλεί μου "εν τζιαμέ η Αφροδίτη; Βάλε μου την στο σπίκκερ. Αφροδίτη, μεν το σκέφτεσαι, τούτο που έπαθα παθαίνουν το οι μαραθωνοδρόμοι τζαι δεν μπορείς να κάμεις τίποτε άμα συμβεί. Πριν πολλά χρόνια, ήσουν αγέννητη, εθώρουν τους ολυμπιακούς που την τηλεόραση, ήταν μια σπουδαία αθλήτρια που το έπαθε στον τερματισμό αλλά επάλεψέν το τζι ετερμάτισε. Εσηκωθήκαν ούλλοι τζι εχειροκροτούσαν την. Τούτον εν ο αθλητισμός, να ξεπερνάς τον εαυτό σου. Ο εκφωνητής είπε "ο άνθρωπος ενίκησε τα 42 χιλιόμετρα 195 μέτρα" τζαι μπορεί τζείνη η κουβέντα ναν ο λόγος που τρέχω..." Η κόρη εσυγκινήθηκε, μόλις ήρταμε σπίτι είδαμε το βίντεο...

Όσον για την στιγμή που τον είδα στον αγώνα, τζείνα τα λλία δευτερόλεπτα που προσπάθησα να δω τον Κώστα που ήξερα, ερώτησα τον τζαι η απάντησή του ήρτεν με ένα ποίημα στο email μου:

"εν ήμουν προσηλωμένος, απλά άργησα να σε δω και μου έμεινε μια εικόνα..."

Στους δρόμους της πόλης

κινούνται πολλοί μελλοθάνατοι

περπατάνε, σπρώχνονται

οδηγούνε, κορνάρουν, βρίζονται

στη στάση, στο λεωφορείο

μαθητές, αλλοδαποί, εργάτες,

μελλοθάνατοι σκοτώνουν τις μέρες τους περιμένοντας

τη σειρά τους

και εσύ τρέχεις, περνάς από δίπλα μου

σαν το δρομέα του Αργύρη Χιόνη

σαν το θλιμμένο και μοναχικό δρομέα του

«που δεν τρέχει για να φτάσει πρώτος,

που δεν τρέχει για να φτάσει καν».

Τρέχει σχεδόν ακίνητος μα και σχεδόν ανίκητος.

Κώστας Πατίνιος, Μάρτιος 2014

Νίκος Νικολαΐδης ο Κύπριος

Αναδημοσιεύω το πιο κάτω κείμενο από το noctoc με απέραντο θαυμασμό προς τον Νίκο Νικολαΐδη τον Κύπριο. Όποιος διαβάσει κάπου κάποτε Τα τρία καρφιά θα με θυμηθεί. 

Το εξώφυλλο του βιβλίου «Νίκος Νικολαΐδης ο Κύπριος»

 Ο Νίκος Νικολαΐδης γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου του 1884 στη Λευκωσία από γονείς φτωχούς. Σε δυο χρόνια γεννιέται και η αδελφή του Μαίρη. Στα έξι ή επτά του χρόνια χάνει σχεδόν ταυτόχρονα και τους δυο γονείς του. Τα παιδιά αναλαμβάνει μια φτωχή θεία, αδελφή της μητέρας τους. Στην τετάρτη τάξη του δημοτικού εγκαταλείπει το σχολείο και εργάζεται σ' ένα βιβλιοδετείο. Όταν ο εργοδότης του τον διώχνει, αφού κατένειμε το χρόνο του περισσότερο στο διάβασμα παρά στο δέσιμο βιβλίων, καταφεύγει σ' έναν αγιογράφο. Αφού μάθει την τέχνη περιέρχεται την κυπριακή ύπαιθρο ως επί πληρωμή αγιογράφος. Σε χωριά της Πιτσιλιάς σώζονται ως σήμερα αγιογραφίες του, που χρονολογούνται στα 1904.

Άλλη μια φωτογραφία του Νίκου Νικολαΐδη, σε νεαρή ηλικία

Το  1907 αναχωρεί για τη Αθήνα. Στις αποσκευές του βρίσκονται και τα πρωτόλεια λογοτεχνήματά του (πεζά και ποιήματα στην καθαρεύουσα), μερικά από τα οποία διασώζονται σε τεύχη του αθηναϊκού εντύπου Α.Ο.Δ.Ο. (Από Όλα Δια Όλους) της επόμενης χρονιάς. Στην Αθήνα παρακολουθεί μαθήματα για έξι μήνες στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου. Παράλληλα αρχίζει να γράφει το θεατρικό Το Γαλάζιο Λουλούδι, κάτω από την επίδραση του Μ. Μαίτερλιγκ και του συμβολιστικού κινήματος που άρχισε ν' απλώνεται και στο θέατρο. Τη θεατρική του εμπειρία την εμπλουτίζει (η προπαίδεια υπήρχε ήδη από την παρακολούθηση αθηναϊκών θιάσων στην Κύπρο) μέσα από το συγχρωτισμό του με τον Χρηστομάνο και θεατρικούς κύκλους. Λίγα χρόνια αργότερα θα δώσει διάλεξη στην Αθήνα για τον Ίψεν. Θα ήταν σκόπιμο ίσως εδώ να παρατηρηθεί πως το θέατρο υπήρξε για τον Νικολαΐδη το τρίτο στη σειρά «μεράκι» (πρώτο ασφαλώς ήταν η λογοτεχνία και δεύτερο η ζωγραφική), που το υπηρέτησε σ' όλες τις περιόδους της ζωής του και απ' όλες του τις πλευρές: ως συγγραφέας και μελετητής, ως σκηνοθέτης, σκηνογράφος, ηθοποιός, ακόμη και μουσικός, σε μια τουλάχιστον περίπτωση.

Άγνωστη φωτογραφία του. Ν. Νοκολαΐδη με ιδιόχειρη υπογραφή

Τον Ιούλιο του 1908 εγκαθίσταται για λίγο στην Αλεξάνδρεια και μετά στο Κάιρο. Μέχρι το 1915 εναλλάσσει τη διαμονή του μεταξύ Αθήνας, Αλεξάνδρειας και Καΐρου, ενώ κινείται συχνά και προς την ελληνική επαρχία (Βόλο και αλλού), αλλά και στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή. Στη Συρία το 1914 υφίσταται και την εμπειρία της αιχμαλωσίας από τους Τούρκους. Το ταξίδι, η κίνηση, η αέναη αναζήτηση και εναλλαγή εμπειριών, χαρακτηρίζει όχι μόνον αυτή, αλλά και όλες σχεδόν τις περιόδους της ζωής του. Περπάτησε τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και αρκετές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Κοιμόταν συνήθως σε άσυλα αλητών και έτρωγε από τα φαγητά που πέταγαν ως άχρηστα ή αδιάθετα οι διάφοροι εστιάτορες. Απολάμβανε έτσι την μποέμικη ζωή του και παράλληλα υπονόμευε την υγεία του, που κατά καιρούς του δημιουργούσε σοβαρότατα προβλήματα. Μόνοι του πόροι τα ελάχιστα που έβγαζε από την πώληση ζωγραφιών που σκάρωνε πάνω σε ό,τι πρόχειρο υλικό έβρισκε μπροστά του. Στα ίδια αυτά χρόνια καλλιέργησε παράλληλα και το διήγημα και τη λυρική πρόζα. Και στα δυο είδη αναπτύσσει γρήγορα ένα ιδιότυπο προσωπικό στυλ που τον καθιερώνει στους λογοτεχνικούς κύκλους, τόσο στην Αίγυπτο όσο και στην Αθήνα.

Μια άγνωστη ως τώρα και μοναδική φωτογραφία του Ν. Νικολαΐδη με το μεγάλο ποιητή Άγγελο Σικελιανό

Στα χρόνια 1915-1919 βρίσκεται μόνιμα στην Αθήνα. Συνδέεται με πολλούς λογοτέχνες, κυρίως τους νέους της ηλικίας του: Καζαντζάκη, Βάρναλη, Παπατσώνη, Καρυωτάκη, Άγρα, Κλ. Παράσχο κ.λ.π.), ιδιαίτερα όμως αναπτύσσει σταθερούς δεσμούς αδελφικής φιλίας με τον Άγγελο Σικελιανό και τη Ναυσικά, κόρη του Κωστή Παλαμά, στους οποίους αργότερα αφιερώνει βιβλία του, καθώς και στην Εύα Σικελιανού. Σταδιακά επιβάλλει τη λογοτεχνική παρουσία του και καθιερώνεται στην πρώτη γραμμή των νέων πεζογράφων. Πολλοί τον θεωρούν ως τον πρώτο της γενιάς του. Πολλά περιοδικά των χρόνων αυτών επιζητούν τη συνεργασία του. Μεγάλη απήχηση έχουν ιδιαίτερα τα διηγήματά του Ο Σκέλεθρας,Το Μυστικό, Η Κούκλα, Οι Υπηρέτες, Μεταθάνατο. Ο γνωστότατος δημοσιογράφος Βλάσης Γαβριηλίδης σε πρωτοσέλιδο σημείωμα στην εφημερίδΑκρόπολις τον αποκαλεί «πρωτοβάθμιον διηγηματογράφον».

Ο Νίκος Νικολαΐδης με κάποιο φίλο του

Στο αποκορύφωμα της δημιουργικής του προσπάθειας και της λογοτεχνικής του δόξας εγκαταλείπει ξαφνικά την Αθήνα το Μάιο του 1919. Εγκαθίσταται για τα επόμενα τέσσερα χρόνια στο νησί του. Απώτερος στόχος του να εκδώσει εκεί βιβλία που είχε έτοιμα και να κάνει «την Κύπρο μουσοχώρι». Αυτό τουλάχιστον διασώζει κάποια μαρτυρία του νεαρού φίλου του Γλαύκου Αλιθέρση, ο οποίος επιστέφει στην Κύπρο νωρίτερα και μ' ένα μακρό υπερθετικό κείμενό του στην εφημερίδα Αλήθεια της Λεμεσού καθίσταται πρόδρομος της έλευσης του δασκάλου του στην Κύπρο.Με το που πάτησε το πόδι του στην Κύπρο άρχισε να πραγματώνει το όραμά του: Εκδίδει αμέσως στην Λευκωσία Το Γαλάζιο Λουλούδι. Όμως το πνευματικά άγονο κλίμα της Λευκωσίας τον αποθαρρύνει. Πάει για λίγους μήνες στο Σταυροβούνι. Μετά από αμφιταλαντεύσεις εγκαθίσταται μόνιμα στη Λεμεσό, όπου τον αναμένει μια ομάδα ενθουσιωδών νεαρών φίλων, αρκετά δυναμική περί τα κοινωνικοπολιτικά και αρκετά φιλόδοξη και αξιόμαχη περί τα φιλολογικά και καλλιτεχνικά. Πρόκειται για τους Αιμίλιο Χουρμούζιο, Γιάννη Λεύκη, Γιάγκο Ηλιάδη, Χριστόδουλο Χριστοδουλίδη, Αντώνη Ιντιάνο, Δημήτρη Δημητριάδη, αδελφούς Πάνο και Γιώργο Φασουλιώτη κ.ά. (ο προπομπός του Γλαύκος Αλιθέρσης είχε ήδη εγκατασταθεί στην Αλεξάνδρεια). Η Παρουσία του Νικολαΐδη στη Λεμεσό, χωρίς να υποτιμάται των υπόλοιπων η παρουσία και η συμβολή, θα ωθήσει σε μια πρωτοφανέρωτη για τη Λεμεσό και την Κύπρο πνευματική και καλλιτεχνική άνθιση. Ο ίδιος ο Νικολαΐδης εκδίδει σε τρία χρόνια τρία βιβλία του (έναν τόμο με πρόζες, έναν άλλο με διηγήματα και το μυθιστόρημαΤο Στραβόξυλο), ανεβάζει με μαθήτριες του σχολείου στο οποίο εργαζόταν ως καθηγητής ιχνογραφίας δυο τραγωδίες, σκηνοθετεί «ζωντανές εικόνες» (ταμπλό βιβάν) με εξαιρετική επιτυχία, ανοίγει έκθεση με δικά του έργα ζωγραφικής (ίσως είναι η πρώτη που γίνεται στην Κύπρο), διδάσκει και ιδιοτικά ζωγραφική, αναλαμβάνει το καλλιτεχνικό μέρος σε διάφορες εκδηλώσεις (ανθεστήρια κ.λ.π.). Και το πιο σημαντικό, εκδίδεται στη Λεμεσό το 1924 και αφού είχε ήδη φύγει ο Νικολαΐδης το πρώτο πραγματικά αξιόλογο λογοτεχνικό περιοδικό στην Κύπρο. Πρόκειται για την Αβγή, με πυρήνα αρκετούς από τους πιο πάνω νέους και με την εκ του μακρόθεν συμβολή του Νικολαΐδη και του Αλιθέρση.

Ο Νίκος Νικολαΐδης σε νεαρή ηλικία

Στα 1923 ο Νικολαΐδης, εν πολλοίς απογοητευμένος από την πολύ περιορισμένη απήχηση των βιβλίων του στην Κύπρο, αναχωρεί για την Αλεξάνδρεια. Εκεί θα σκηνοθετήσει, θα σκηνογραφήσει και θα επενδύσει μουσικά την παράσταση του έργου του Το Γαλάζιο Λουλούδι, με πρωταγωνιστές τους Αιμίλιο Βεάκη, Χριστόφορο Νέζερ και Αθανασία Μουστάκα.

Το εξώφυλλο της έκδοσης του μυθιστορήματος  του Ν. Νικολαΐδη «Τα τρία καρφιά» 

Στα 1924 περίπου εγκαθίσταται οριστικά πια και ως το τέλος της ζωής του στο Κάιρο. Οι εκείθεν διαφυγές του, συχνότερες όπου υπήρχαν οι αντικειμενικές δυνατότητες και όπου το επέτρεπε η επισφαλής υγεία του και αραιότερες με την ανάπτυξη του γήρατος, γίνονται επί προσωρινής βάσεως και με κίνητρο την ικανοποίηση των πάγιων και αδηφάγων οδυσσεϊκών του αναζητήσεων. Στο Κάιρο αποσύρεται σε φτωχικές αραβικές συνοικίες, όπου συγχρωτίζεται με τα χαμηλά στρώματα του ντόπιου στοιχείου. Τις πνευματικές και καλλιτεχνικές του ανάγκες  ικανοποιούν, αφενός η αφοσίωση στο ποικίλο δημιουργικό έργο του και αφετέρου η συναναστροφή του με έναν πολύ αξιόλογο κύκλο ανθρώπων της παροικίας, που είχε κέντρο συνάντησης το σφουγγαράδικο του γνωστού αριστερού παράγοντα Σακελλάρη Γιαννακάκη. Πλην αυτού, του Νικολαΐδη  και του δικηγόρου Γιάννη Λαχωβάρη την ομάδα αποτελούσαν μόνο νέοι, άρτι αποφοιτήσαντες την Αμπέτειο Σχολή του Καΐρου, με ισχυρή καλλιτεχνική φλέβα, έντονες κοινωνικές αναζητήσεις και έκδηλη διάθεση για πολιτική δράση. Πρόκειται για τους Στρατή Τσίρκα, Θοδόση Πιερίδη, Γιώργο Φιλίππου Πιερίδη, Γιώργο Δήμου, Λάμπη Ράππα, Σταύρο Καρακάση κ. ά. Μερικοί απ' αυτούς θα αποκτήσουν «με καιρό και με κόπο» πανελλήνια φήμη. Το λογοτεχνικό-καλλιτεχνικό εργαστήρι του Νίκου Νικολαΐδη είχε σημαντική συμβολή σ' αυτή την εξέλιξη.

Το εξώφυλλο του μυθιστορήματος του Νίκου Νικολαΐδη «Πέρ' απ΄το καλό και το κακό»

Παράλληλα ωστόσο διατηρεί σχέσεις και επαφές με κύκλους διανοουμένων της Αλεξάνδρειας: Ελάχιστες με τον Καβάφη και τους συν αυτώ, πολύ στενές με τον Τίμο Μιλάνο, με την Μαρία Ρουσσιά, τον Αλιθέρση κ. ά. Επίσης η κάθε μορφής επαφή του με την Κύπρο συντηρείται αμείωτη. Επισκέπτεται κατά καιρούς το νησί, συνεργάζεται με τα Κυπριακά Γράμματα της Λευκωσίας, αλληλογραφεί με φίλους του στην Κύπρο, βοηθά οικονομικά από το υστέρημά του την αδελφή του και τις δυο ανεψιές του (τη μια τη σπουδάζει στη Χαροκόποιο στην Αθήνα).

Το εξώφυλλο της έκδοσης «Ο Χρυσός Μύθος»

Η δράση του στο Κάιρο, παρ' όλη την απομόνωσή του, ήταν πλούσια και απλώθηκε σε πολλές κατευθύνσεις: Με σκληρότατη δουλειά και σκληρές οικονομίες καταφέρνει και εκδίδει διάφορα έργα του στην Αλεξάνδρεια (δύο νέους τόμους με διηγήματα) και στο Κάιρο (τρεις τόμους με πρόζες και δύο μυθιστορήματα). Ανεβάζει με ερασιτεχνικούς παροικιακούς θιάσους θεατρικά έργα στην όπερα του Καΐρου ή αλλού. Ζωγραφίζει, διδάσκει ζωγραφική και εκθέτει έργα του στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο. Σχεδιάζει και στήνει περίπτερα στην εμπορική έκθεση της Γκεζίρας στο Κάιρο. Σχεδιάζει τον γνωστό Πύργο Τσανακλή στην αιγυπτιακή έρημο. Συμμετέχει  ενεργά σε φιλειρηνικές και άλλες εκδηλώσεις της παροικίας (για τη δημοκρατία στην Ελλάδα, για τη λευτεριά της Κύπρου). Πρωτοστατεί σε ποικίλες άλλες παροικιακές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.

Το εξώφυλλο της έκδοσης με πρόζες «Οι ανθρώπινες και οι άνθισες ζωές»

Με την Αθήνα κόβει σχεδόν κάθε επαφή και δε στέλλει ούτε τα βιβλία του. Επόμενο ήταν να ξεχαστεί. Τον θυμούνται σποραδικά κάποιοι φίλοι του, καθώς και μερικοί θαυμαστές του έργου του.

Ο Νίκος Νικολαΐδης πεθαίνει μετά από μακρά αρρώστια στο Κάιρο στις 24.2. 1956.

Το εξώφυλλο του μυθιστορήματος του Ν. Νικολαΐδη «Το βιβλίο του Μοναχού» 

 ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

 1. Το γαλάζιο λουλούδι. Λυρικό δράμα έμμετρο σε τρεις πράξεις και μια διάμεση σκηνή. Κύπρος (Λευκωσία) 1919, σσ.90.

2. Ανθρώπινες και άνθινες ζωές. Πεζά τραγούδια και μικρές πρόζες. Βιβλίο πρώτο. Κύπρος (Λεμεσός) 1920, σσ.164.

3.Διηγήματα. Σειρά Α΄. Κύπρος (Λεμεσός) 1921, σσ.216 [Περιέχει: Οι υπηρέτες, Η παρδαλή γάτα, η κούκλα, Μέσα στην ομίχλη, Στριμμένη ψυχή, Μεταθάνατο, Παραμονή του Σωτήρος, η καινούργια μπόλια,Το ξένο σκυλί].

4. Το Σταβόξυλο (Μικρές  αγωνίες). Ρομάντζο. Πώς πλάθεται ένας άνθρωπος. Κύπρος (Λεμεσός) 1922 (αλλά 1923), σσ.270. Εκδόσεις «Σίσυφος», Αθήνα 1980 (2), σσ.232.

5. Ο Σκέλεθρας. Διηγήματα. Σειρά Β΄. Κύπρος (αλλά: Αλεξάνδρεια) 1924, σσ.160 [Περιέχει: Ανάρρωση, Ο Σκέλεθρας, Η περηφάνια της υγείας, Ο αδέξιος, Οι δίδυμες, Το μυστικό]. Σημ. Επανέκδοση Α΄και Β΄σειράς διηγημάτων με τίτλο: Ο Σκελέθρας και άλλα διηγήματα, Κέρδος, Αθήνα 1991, σσ.229.

6. Η καλή συντρόφισσα. Διηγήματα. Σειρά Γ΄. Κύπρος (αλλά: Αλεξάνδρεια) 1929, σσ. 172. [Περιέχει: Η καλή συντρόφισσα, Το ξυλένιο πόδι, Σκρόφα, Εγώ και εκείνος, Τα κορόιδα, Σα σκυλί].

7. Οι ανθρώπινες και οι άνθισες ζωές. Έκδοση δεύτερη, ολοκληρωμένη. Κύπρος (αλλά: Κάιρο) 1938, σσ.166.

8. Ο χρυσός μύθος. Κύπρος (αλλά: Κάιρο) 1938, σσ. 104.

9. Περ΄απ' το καλό και το κακό. Κύπρος (αλλα: Κάιρο) 1940, σσ.172. Εκδώσεις «Οι φίλοι του βιβλίου», Αθήνα 1947 (2), σσ.166. Εκδόσεις «Κέδρος», Αθήνα, 1994 (3), σσ.119.

10. Τα τρία καρφιά: Μυθιστόρημα. Κύπρος (αλλά Κάιρο) 1948, σσ.256. Εκδόσεις «Κέδρος», Αθήνα 1982 (2), σσ.304.

11. Το βιβλίο του Μοναχού. Μικρή εκλογή, Λευκωσία 1946 (ανατύπωση από το περιοδικό Κυπριακά Γράμματα) Κάιρο 1951 (2) Κάιρο 1955 (3). Εκδόσεις «Κέδρος», Αθήνα 1987 (4), σσ. 254.

Πηγή: Από το βιβλίο «Νίκος Νικολαΐδης ο Κύπριος». Εκδόσεις Διασποράς, 1998.

Συμπυκνωμένη Κύπρος

Σε ένα παράλληλον σύμπαν (που λαλεί τζι ένας φίλος), ούλλοι οι Κυπραίοι είμαστε σαν τον Χαράλαμπο Δημοσθένους. Είμαστε γεωργοί, ποιητές, μουσικοί, λάτρεις της ζωής. Στο δικό μας σύμπαν είμαστε τούτοι που είμαστε...ανέμπνευστοι, άμουσοι, αππωμένοι, διεφθαρμένοι μιζαδόροι...

Ο Χαράλαμπος Δημοσθένους ήταν ένας άνθρωπος ποίημα. Έκαμε την ζωή του τέχνη. Εγεννήθηκε στην Κοντέα Αμμοχώστου στις 11 Απριλίου το 1917. Ήταν γεωργός, ψάλτης, λαϊκός ποιητής, τραγουδιστής, έκαμνεν τζι έπαιζε το πιθκιάβλι.

Άμα στερηθώ την έμπνευση, βλέπω τις Παδκιές της Αφροδίτης. Εν το ντοκιμαντέρ του Πανίκκου Χρυσάνθου για τον Χαράλαμπο Δημοσθένους.

Ο Χαράλαμπος  έχασεν έναν που τους 6 γιούδες του, την ημέρα της εισβολής. Ο Αντώνης του ήταν ένας λεβέντης. Ο καλλύττερος μαθητής, αθλητής, έπαιζε πιθκιάβλιν τζαι βκιολίν τζαι είχεν ήθος. Τζείνην την ημέραν 20 του Ιούλη, απολύετουν που τον στρατόν τζαι την επόμενη εβδομάδα θα έφευκε για το Λονδίνο για σπουδές. Επήε να πιάει το απολυτήριό του αλλά εστείλαν τον στην Κερύνεια να ανακόψει τους Τούρκους. Έφαεν σφαίρα τζι επέθανεν επιτόπου.

Με τον γνωστό λαϊκό μας ποιητήν, Παύλο Λιασίδη, ήταν αχώριστοι φίλοι που πολλά χρόνια πριν. Ο Χαράλαμπος που την Κοντέα, ο Παύλος που την γειτονική Λύση. 

Εβρεθήκαν πρόσφυγες τζαι χαροκαμένοι στην πόλη της Λάρνακας, αλλά εχάσαν ο ένας τα ίχνη του άλλου. Μιαν ημέρα όπως επερπατούσαν στις φοινικούες εβρεθήκαν. Αφού αγκαλιαστήκαν τζι εκλάψαν κάμποσο, εκαταφέραν την επόμενη μέρα να μιλήσουν. Αφού είπαν διάφορα μιαν μέρα λαλεί του ο Χαράλαμπος, "αφού εν εφέραμεν φωτογραφίες, εμείναν ούλλες ποτζεί, πάμε να φωτογραφιστούμεν;". Τζι επήαν.

Επήαν στον φωτογράφον τζι αφού επιάσαν τις φωτογραφίες, ο Χαράλαμπος έγραψε πάνω σε μιαν το ακόλουθο ποίημα τζι έδωκέ την του Λιασίδη:

Θκυο πρόσφυγες παλιόφιλοι

στην Σκάλαν ευρεθήκαν.

Αφού ήπασιν τα πάθη τους

τζι εκλαμουριστήκαν,

στον φωτογράφον ύστερα

εφωτογραφιστήκαν.

Ο Παύλος είπεν "όι, θέλω τζι εγιώ να γράψω κάτι". Την άλλη μέρα επήρεν του Χαράλαμπου τη φωτογραφία με το δικό του κομμάτι. Τζείνον που έγραψεν πιστεύκω, πρέπει ναν ένα που τα σπουδαιότερα κομμάτια της κυπριακής λογοτεχνίας. Τόσο πυκνό τζαι βαθειά φιλοσοφικό τζαι άρτιο αισθητικά ποίημα...:

Στην ξενιδκιάν άμα 'ρτωθείς τζαι δεις χωρκού σου σιύλλον,

παίρνεις τον πως εν άντζελος,

τζαι πόσο μάλλον φίλον, 
όπως τζαι τον Χαράλαμπον, π' αμούστακα κοπέλια, 
τζαι να βρεθούμεν άξιππα μεσ' της σκλαβκιάς τα ττέλια.

Επήαμεν ολόισια τζ' οι θκυο στον φωτογράφον, 
να φκάλει τα κουάτρα μας,

πριν πάμε εις τον τάφον,

να μας θωρούν να σιέρουνται, παιθκιά μας τζ' αγγονούθκια,

πως ήμαστεν τζαι ποιητές τζι εφκάλλαμεν τραούθκια.

Σημειώστε πως ο Δημοσθένους ανεγνώριζε την ανωτερότητα του Λιασίδη ως ποιητήν τζαι τον εθαύμαζεν. Ο Λιασίδης πέθανε στα 84 του στο συνοικισμό Τσιακκιλερή το 1985 τζαι ο Δημοσθένους το 2011 στα Μανδριά της Πάφου σε ηλικία 94 ετών.

Ο τεχνολογικός πολιτισμός στη ζωή των Κυπρίων

Έππεσε στα σιέρκα μου ένα βιβλίο διαμάντι τζαι μάλιστα κάτω που παράξενες συνθήκες. Σε έναν οργανισμό ήθελαν να απαλλαγούν από κάμποσα βιβλία που γέμιζαν άσκοπα τα ράφκια τους. Έστειλαν έναν κατάλογο με τα βιβλία τους για να θκιαλέξουμε first come first served! Μόλις είδα στον κατάλογο τον εξής τίτλο: Ο ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ του ΑΧΙΛΛΕΑ ΛΥΜΠΟΥΡΙΔΗ εκδ. 1988, τζαι μάλιστα στα αζήτητα, το σημείωσα αμέσως! Άμα το έφερα σπίτι τζι έριξά του μιαν πρώτη μαθκιά εχάρηκα ακόμα παραπάνω! 

Απίστευτες πληροφορίες δοσμένες με μεράκι τζαι χιούμορ. Αντιγράφω ένα αγαπημένο μου απόσπασμα, αυτούσιο (μόνον οι δασείες τζαι οι ψιλές λείπουν, τα ρήματα με ήττα).

Ο Γεώργιος Γιορδαμλής, Έλλην, καταγόμενος από την Κωνσταντινούπολη, εργαζόταν το 1912 σαν "μεταλλάκτης" των γραμμών του Σιδηροδρόμου.

Επειδή όμως είχε πέντε τέκνα και δυσκολευόταν ν΄αντπεξέλθει οικονομικά, αναγκαζόταν να κάνει κι άλλες εργασίες που ενέπιπταν στον κύκλο των ηλεκτροτεχνικών του γνώσεων: εγκαθιστούσε ηλεκτρικούς κώδωνες κι αλεξικέραυνα.

Το έτος 1918  βρίσκει τον Γιορδαμλή στη Λεμεσό σαν υπάλληλο του Τηλεγραφείου.

Εκεί συνειδητοποιημένος ίσως για την ουσιαστική χρησιμότητα του τηλεφώνου λόγω του ότι υπήρξε μεταλλάκτης των γραμμών του Σιδηροδρόμου και γενικά λόγω των ηλεκτροτεχνικών του γνώσεων, συνέλαβε και διεμόρφωσε την ιδέα της εγκαταστάσεως τηλεφωνικού δικτύου στη Λεμεσό.

Η φιλόδοξη όμως και πρωτοποριακή αυτή έμπνευσή του, για να υλοποιηθή χρειαζόταν ασφαλώς και την συμπαράσταση άλλων.

Κι απευθύνθηκε προς το Δήμο, για να πάρη την απάντηση ότι η εγκατάσταση τηλεφώνων δεν ήταν και τόσο αναγκαίο πράγμα:

- Τι να κάνουμε το τηλέφωνο Γιώργο, του είπε ο Δήμαρχος Αλέκκος Ζήνωνος. Φαίνεται ότι είσαι επηρεασμένος από τα κινηματογραφικά έργα που παίζονται στο Σικάγο που είναι πόλις του εκατομμυρίου. Εδώ όταν θέλουμε να πούμε κάτι σε κάποιον πηγαίνουμε και τον βλέπουμε ή έρχεται εκείνος και μας βλέπει κι έτσι κάνουμε και κανένα περίπατο.

Επίσης μερικοί άλλοι κεφαλαιούχοι ιδιώται τους οποίους προσήγγισε δεν ήσανδιατεθημένοι να τον βοηθήσουν.

Ο Γιορδαμλής τότε έγραψε στον Αυστριακό Οίκο ηλεκτρικών ειδών "Ταγκσραμ" που του προμήθευε τους ηλεκτρικούς κώδωνες και τ' αλεξικέραυνα, και ζήτησε από αυτόν να του αποστείλη 100 τηλεφωνικές συσκευές και τα σχετικά τους εξαρτήματα, επί πιστώσει, εκθέτοντας το σχέδιό του κι υποσχόμενος την βαθμιαία αποπληρωμή της πιστώσεως.

Αλλά το εργοστάσιο του ζητούσε εγγυήσεις τις οποίες δυστυχώς δεν κατόρθωσε να εξεύρη.

Η τύχη όμως τον βοήθησε κάτω από τις πιο απίθανες περιστάσεις.

Το 1923 ο Γεώργιος Γιορδαμλής ανέμενε από το εργοστάσιο Ταγκσραμ μια παραγγελία αξίας περίπου 25 λιρών που την είχε διαβιβάση για διάφορα εξαρτήματα ηλεκτρικών κωδώνων.

Η τράπεζα τον ειδοποίησε και παρέλαβε το σχετικό κιβώτιο με τα εξαρτήματα.

Αλλά οποία η έκπληξή του όταν ανοίγοντας το κιβώτιο, αντί των εξαρτημάτων, αντίκρυσε σ΄αυτό ράβδους από πλατίνη. Είχε στα χέρια του πλατίνη αξίας οκτώ χιλιάδων λιρών της εποχής εκείνης.

Τι γίνεται τώρα; Ο Γεώργιος Γιορδαμλής θα μπορούσε κάλλιστα να καταχρασθή την πλατίνη και να γίνει πλούσιος.

Γιώργο, του είπε κάποιος από τους φίλους του. Αυτό είναι το κισμέττι των παιδιών σου.

Ο Γιορδαμλής όμως δεν ανέκτησε την προτροπή του φίλου του. Τηλεγράφησε αμέσως στο εργοστάσιο και το πληροφόρησε για την πλατίνη.

Το εργοστάσιο τον ευχαρίστησε τηλεγραφικώς και του έδωσε οδηγίες να παραδώση την πλατίνη στην Τράπεζα, πράγμα που έκανε.

Η πλατίνη προοριζόταν για ένα κατάστημα κοσμημάτων στη Νέα Υόρκη και είχε σταλή κατά λάθος λόγω ομοιότητας των κιβωτίων.

Μετά πάροδο τεσσάρων μηνών περίπου ο Γιορδαμλής πήρε μια επιστολή από τον οίκο Ταγκσραμ που του εξέφραζε τις θερμές ευχαριστίες του Συμβουλίου της Εταιρείας για την επιστροφή της πλατίνης, που ίσως κάποιος άλλος στη θέση του να την σφετεριζόταν και του ανεκοίνωσε ότι ο Οίκος τους ήταν διατεθημένος να κάνει σ΄αυτόν πίστωση για την προμήθευση τηλεφωνικών εγκαταστάσεων, όχι μόνο για τη Λεμεσό, αλλά για ολόκληρη την Κύπρο, κι ήταν επίσης πρόθυμοι, καθώς τον πληροφόρησαν, να του στείλουν και τεχνικούς...

(συνεχίζεται, αν υπάρξει η απαίτηση του κοινού εν έτι 2013 για μια τόσο παλιά ιστορία)